Burayı hatırlıyorum arada girip bakıyorum yazdıklarıma geçmiş gözümün önünden geçiyor.Bazen vay be ne günlerdi diyorum.Bazen de sanki zaman durmuş o vakitte sanki aynı ben bana bir şeyler hatırlatıyor.Değişen pek bir şey yok açıkçası sanki güneşin ettafında dönen dünya gibi genel geçer döngülerin içinde kıvranıp duruyorum.Tek bir şey var yaşlandım artık.Bunu okuyunca küfür edecekler var tanıdığım ama ilginçtir yaşladığımı düşünüyorum.Pek çok şeyin vaktinin geçtiğini.Yapmak istediklerimin neredeyse tamamını yapamamış olmanın hazin sonucunu kabullenmenin rahatlığıyla yazıyorum bunları.Sevda idealler ümit şevk kalmamış içimde sadece bir koyvermişlik var.Belki düzelir ilerde bilemiyorum zaten düzelmeyen değişmeyen ne var?Elbet bunlar da gelir geçer.Gelip geçerken artık gidecek bir şey kalmadığından heralde hırpalanacak bir şeyin yokluğunu hissediyorum.Arada zamanın akışından kopuyorum.Şaşırıyorum ben ne ara bu ana geldim diye.Sonra bu zaman mefhumu acayip bi şey deyip geçiyorum.Geçenlerde birisi galiba en başından beri kendimi kandırıyordum,kendimi böyle olduğuma inandırmaya çalışıyorum demişti.Ona söyleyemedim orda ama galiba hayatın çok büyük bir kısmı zaten kendini kandırmak kendini bir şeylere inandırmaktan ibaret gibi geliyor.Belki de yanılıyorum bilemiyorum.Ha bu arada en çok kullandığım kelimelerden biri bilemiyorum.Niyetse artık pek çok şeyi bilemiyorum.Doğru zannettiklerimin çoğunun yanlış olduğunu farketmenin acımasız tokadını yiyorum uzun zamandır.Döngüler(looplar) içinde muazzam olmasını ümit ettiğim the end i bekliyorum.The end beni çok bekletme.
Özet olarak cahildim dünyanınrengine kandım.
Düzeltme:İnsan kendisinin milyonda ikisini tanır.Bunun yarısını ifade edebilir.Diğer yarısını idrak edemez,kendini kandırır.
Sonuç:Naket olası sosayt.Büyüksün Alexander Superberduş reis.İzinden gidecek kadar yürekli olmadığım için özür dilerim.
